Plannen op je piek

Waarom ik als neurodivergente ondernemer altijd te veel toezeg, en panikeer als mijn energie zakt

Het is dinsdagavond, ergens na 11 uur. Ik zou al lang mijn laptop dicht gedaan moeten hebben, maar mijn hoofd blijft aan staan. Vandaag heb ik een nieuw project toegezegd, twee samenwerkingen opgestart en een waslijst aan ideeën uitgeschreven. Mijn notities kunnen mijn inspiratie amper bijhouden én ik voel me onoverwinnelijk.

Dit is mijn brein op een energiegolf en laat me eerlijk toegeven: het voelt fantastisch.

Surfen op de golf

Als neurodivergente ondernemer ken ik die golven intussen goed. Wanneer mijn energie piekt, voelt álles haalbaar. Mijn agenda telt in mijn hoofd plots 48 uur per dag. Ideeën rollen over elkaar, verbanden leggen zichzelf, en elke kans die voorbijkomt lijkt op mijn lijf geschreven.

Dus zeg ik ja. Op mijn nieuw idee, op een samenwerking, op dat extra idee dat ik er "wel even bij neem". Waarom niet? Ik heb toch energie voor tien.

Het probleem is niet dat enthousiasme. Enthousiasme is mijn superkracht en dat wil ik zo houden. Het probleem is dat ik op zo'n moment plannen maak voor een versie van mezelf die maar tijdelijk bestaat.

De dip die eigenlijk geen dip is

Want die golf zakt altijd. En hier zit het gemene detail: ze zakt niet naar een crisis, ze zakt naar een normaal, een gezond niveau. Het niveau waarop de meeste mensen gewoon elke dag functioneren en daar is helemaal niets mis mee.

Behalve dan dat mijn agenda intussen gemaakt is door mijn hyperversie en dat ik daar dan sta: met de plannen van iemand met energie voor tien en de batterij van een gewone mens.

Dat is het moment dat de paniek toeslaat. Ik zie het overzicht niet meer.

Elke deadline voelt als een berg, elke openstaande mail als een verwijt.

Stress, angst, schaamte en het lastige is: net op het moment dat ik rust het hardst nodig heb, is er geen mentale ruimte meer om ze te nemen.

Rust nemen voelt dan als nóg een taak waar ik niet aan toekom.

Liever crashen dan teleurstellen

En hier komt mijn eerlijkste stukje: ik ben koppig.

Liever op mijn tandvlees doorgaan dan iemand teleurstellen.

Liever nachten doorwerken dan toegeven dat het me nu even niet lukt.

Want dat uitspreken betekent de schaamte recht in de ogen kijken én dat is voor mij vaak de moeilijkste confrontatie van allemaal.

Intussen begin ik te begrijpen dat die koppigheid geen karaktertrek is waar ik fier op moet zijn. Het is een vermijdingsstrategie. Ik stel de moeilijke boodschap uit tot het moment waarop ik crash. En dan is de teleurstelling voor de ander groter, en de schaamte voor mij ook. Ik betaal hetzelfde bedrag, maar met interest (precies een Belgisch systeem dat in mijn eigen zenuwstelsel verankerd zit).

Wat ik aan het leren ben

Ik ga hier niet doen alsof ik de oplossing gevonden heb want die heb ik niet.

Maar een paar dingen beginnen te helpen.

Plannen op mijn gemiddelde, niet op mijn piek. Bij elke ja vraag ik mezelf: wil mijn lage-energie-ik dit over zes weken nog? Als het antwoord twijfel is, dan is het een nee of een "laat me er een nachtje over slapen".

Een pauzeknop inbouwen. Ik probeer nooit meer ja te zeggen in het gesprek zelf. Mijn standaardzin: "Klinkt super, ik bekijk mijn planning en laat je deze week iets weten." Mijn hyperversie mag enthousiast zijn, ze mag alleen niet tekenen.

Vroeg heronderhandelen in plaats van laat. "Deze deadline lukt me niet, die wel" op tijd gezegd is professioneel. Stilzwijgend doorbijten en dan uitvallen, dát is wat mensen echt teleurstelt.

En de schaamte uitspreken. Zoals hier, in deze blogpost. Want schaamte gedijt in stilte. Elke keer dat ik dit patroon benoem, verliest het een beetje van zijn kracht.

Voor wie zich hierin herkent

Naar schatting is ongeveer 1 op 5 mensen neurodivergent. De kans is dus groot dat jij dit leest en denkt: dit gaat over mij. Weet dan dat je niet slecht bezig bent. Je plant gewoon op je piek, net als ik. En dat kunnen we allebei leren bijsturen, met vallen en opstaan.

Herken jij dit patroon van golven, toezeggingen en paniek?

Deel het gerust met mij of deel deze blog om jouw stukje (h)erkenning terug te komen doorgeven. Soms is weten dat je niet de enige bent al de helft van de rust.

Veel liefs,
Shannon 💜