"Mensen wachten op je"

Ja Google Meet, ik weet het. Over niet kunnen stoppen voor iets af is.

Het is 13u58. Mijn meeting begint om 14u. Ik weet dat, ik heb er zelfs drie herinneringen voor gezet.

Het is 14u04 en op Google Meet verschijnt ondertussen een melding: "Mensen wachten op je."

JA. IK. WEET. HET.

Ik zit niet met mijn vingers te draaien en ik ben niet aan het scrollen of koffie aan het halen. Ik ben aan het afronden waar ik mee bezig was en ik kan geen harde stop maken. Fysiek onmogelijk, mentaal te pijnlijk.

Een boek dichtklappen midden in een zin

Voor mijn brein voelt een taak halverwege loslaten als een boek dichtklappen midden in een zin. Alles in mij roept: éérst afwerken.

Niet omdat ik zo'n perfectionist ben, maar omdat een open taak mijn hoofd niet loslaat.

Ze blijft daar staan zeuren, als een tab die je niet gesloten krijgt.

Dat is trouwens geen verzinsel van mij. De psychologie kent dit al bijna honderd jaar als het Zeigarnik-effect: onafgewerkte taken blijven veel harder in je hoofd hangen dan afgewerkte. En onderzoekster Sophie Leroy beschreef wat er gebeurt als je toch geforceerd switcht: "attention residue". Een deel van je aandacht blijft plakken aan de vorige taak, waardoor je bij de nieuwe maar half aanwezig bent. Voor neurodivergente breinen zoals het mijne mag je dat effect gerust maal tien doen.

Dus ja, ik kán om 14u de meeting inspringen met een half afgewerkte taak in mijn hoofd. Maar dan zit ik daar te knikken terwijl mijn brein nog in dat document hangt of ben ik stiekem mijn taak nog aan het afwerken en luister ik helemaal niet.

Iedereen verliest.

Wat mensen zien versus wat er echt gebeurt

Wie om 14u05 ziet dat ik binnenkom, denkt misschien wel: slordig, chaotisch, geen respect voor andermans tijd. En dat raakt me, want respect voor mensen en hun tijd is net iets waar ik enorm aan hecht. Er wordt in mijn hoofd kéihard gewerkt, alleen ziet niemand dat.

En het beperkt zich niet tot Google Meet. Ik vertrek te laat omdat de wasmachine binnen 5 min klaar is. Ik laat eten aanbranden omdat die ene mail eerst verzonden moest worden. Ik lig 's avonds langer wakker omdat er nog ergens een halve taak openstaat die mijn brein koppig blijft vasthouden. Het is een klein mechanisme met grote gevolgen in mijn dagelijkse leven.

Wat (soms) helpt

Ook hier heb ik de heilige graal nog niet gevonden maar er zijn dingen die het verschil maken.

Een alarm dat 'begin af te ronden' betekent, niet 'stop nu'. 10-15 minuten voor elke meeting. Mijn brein kan niet bruusk stoppen, maar het kan wél landen als het een landingsbaan krijgt.

Een parkeerbriefje. Dertig seconden noteren waar ik zat en wat de volgende stap is. Dan staat de taak veilig geparkeerd en durft mijn brein ze los te laten. Het boek gaat niet dicht midden in een zin, er ligt een boekenlegger in.

Geen nieuwe taak starten in het gaatje voor een meeting. Kwart voor twee is geen moment om een nieuw project te openen. Dat gaatje is voor kleine, afrondbare dingen.

Of gewoon voor even niks, dat mag ook.

Voor de anderen in de meeting

En als je zelf niet neurodivergent bent maar wel samenwerkt met iemand zoals ik: weet dat te laat komen zelden geaccepteerd wordt. Vraag gerust wat er helpt want soms is dat gewoon een seintje 10-15 minuten op voorhand.

Klein gebaar voor jou, wereld van verschil voor je neurodivergente collega.

Acceptatie vinden dat op tijd komen voor mij een uitdaging zal blijven was een belangrijk onderdeel in dit proces maar met elke symbolische boekenlegger is er een beetje minder paniek.

Veel liefs,
Shannon 💜