Wat duiven mij vertellen over onze maatschappij

Een neurodivergente kronkel over kansen, patronen en hoe wij als mensen doorheen het leven bewegen

Soms ontstaan inzichten op de meest onverwachte momenten.

Niet tijdens een meeting.

Niet tijdens een brainstorm.

Maar terwijl je gewoon ergens zit en kijkt.

In mijn geval: naar duiven.

Een simpele observatie

Er viel ergens eten op de grond.

Binnen enkele seconden verzamelden zich een massa duiven, zonder aarzelen.

Snel.

Doelgericht.

Massaal.

Ze pikten wat er lag.

En zodra de kruimels op waren, verdwenen ze weer even snel als ze gekomen waren.

Geen blijven.

Geen binding.

Geen nieuwsgierigheid naar wat er daarna nog zou gebeuren.

Gewoon: reageren op wat er ligt.

Het is een alledaagse scène die we waarschijnlijk allemaal al honderd keer gezien hebben.

Maar deze keer bleef het bij mij hangen.

De metafoor van de kruimels

Wat als die kruimels niet alleen eten zijn?

Wat als ze ook staan voor:

• kansen
• aandacht
• middelen
• opportuniteiten
• zichtbaarheid
• connecties

Kruimels zijn dingen waar iets te halen valt en net zoals duiven bewegen mensen zich vaak ook rond die plekken.

Wanneer er kansen liggen, verschijnt er plots beweging.

Netwerken.

Samenwerkingen.

Initiatieven.

Maar zodra de kruimels verdwijnen, wordt het weer stil.

De spiegel voor onze maatschappij

In veel systemen bewegen we ons volgens dezelfde logica.

We verschijnen waar het iets oplevert.

We investeren waar groei zit.

We verbinden waar kansen liggen.

We blijven zolang het rendeert.

En wanneer dat niet meer zo is, verdwijnen we.

Niet altijd bewust.

Niet altijd uit opportunisme.

Maar vaak omdat onze maatschappij sterk gebouwd is rond nut en opbrengst.

De neurodivergente blik

Veel neurodivergente mensen hebben een sterke observatiekracht.

Patronen vallen sneller op.

Dynamieken worden sneller gescand.

Waar zit stimulatie?

Waar zit veiligheid?

Waar zit mogelijkheid?

Ons brein is vaak constant aan het zoeken naar prikkels die energie geven.

Dat betekent dat we soms sneller zien waar de ‘kruimels’ liggen.

Maar het betekent ook dat we makkelijk meegezogen worden in dat tempo.

Van kans naar kans.

Van idee naar idee.

Van plek naar plek.

Altijd in beweging.

Wat zegt dit over waarde?

De vraag die bij mij bleef hangen tijdens deze observatie:

Wat gebeurt er als er geen kruimels liggen?

Blijven we dan nog of gaan we hopeloos op zoek naar een plaats waar kruimels te rapen vallen?

In een maatschappij waar waarde vaak gekoppeld wordt aan productiviteit en rendement, krijgen dingen zoals:

• rust
• traagheid
• aanwezigheid zonder doel
• niet altijd veel plaats.

Maar misschien zijn dat net de momenten waarin iets anders kan ontstaan.

Omdat we nieuwsgierig worden naar wat ontstaat als we blijven.

Een kleine persoonlijke reflectie

Ik herken mezelf soms ook in dat komen en gaan.

Nieuwe ideeën.

Nieuwe projecten.

Nieuwe opportuniteiten.

Mijn brein houdt van kruimels.

Maar de laatste tijd stel ik mezelf vaker een andere vraag:

Wanneer blijf ik?

En wanneer vlieg ik zelf gewoon verder?

En wat gebeurt er als ik niet reageer op elke kruimel die verschijnt?

Een open vraag

Misschien moeten we niet altijd meebewegen met wat er op de grond ligt.

Misschien mogen we soms gewoon blijven staan.

Niet omdat er iets te winnen valt.

Maar omdat aanwezigheid ook waarde heeft.

Dus ik ben benieuwd:

Moeten we altijd reageren op elke kans?

Of mag iets soms gewoon zijn, zonder dat er iets te rapen valt?